Inhoud

Inhoud


Jubileum


Column voor ELLE, 2014.


‘Nee, nee, nee, nee, nee,’ schudde de vrouw haar hoofd, ‘We wisten van tevoren dat het hier wat zou kosten, daar ga je dus niet de hele avond over zeuren. Kijk, ik lust nu een glaasje prosecco, dus ik néém een glaasje prosecco. Zo vaak zijn we nou ook weer niet twintig jaar getrouwd.’
De ober stond er wat ongemakkelijk bij. ‘En voor menéér?’
De jubilaris tuurde in de menukaart en besloot het te houden bij een glaasje water. Het jammer-maar-helaas-lachje dat hij mee zond zette hij kracht bij door met en zijn handen te doen alsof hij zijn auto over een beroerd geasfalteerd zigzagpaadje stuurde. De pantomime-act werd onderbroken door zijn vrouw: ‘Voor hem óók een prosecco,’ corrigeerde ze. En vervolgens monotoon: ‘We zijn met de fiets.’
Het was een zomerse avond, een zacht briesje voerde de ergste hitte van de tegels weg en zo nu en dan golfde de zoete geur van de bloeiende lavendel over het inmiddels aardig gevulde terras. Een groep groene halsbandparkieten streek met enthousiasme neer in de enige boom die de binnentuin rijk was, een nieuwsgierig koolwitje besloot nog één laatste ronde te maken voordat het bedtijd was. En vanachter twee menukaarten keek een man naar zijn vrouw en een vrouw naar haar man. ‘Van Iens kregen ze een negen,’ verklaarde zij haar keus voor dit restaurant.
Hij knikte en bladerde weer door de kaart. ‘Maar twintig euro voor een voorgerecht ís wat aan de hoge kant,’ stelde hij toen vast. Hij deed zijn best om het zo feitelijk mogelijk te laten klinken, als een simpele analyse waar zij het onmogelijk mee oneens kon zijn. Zij gaf geen antwoord. Vergezeld van een priemende blik informeerde zij retorisch: ‘Wat hadden we nou afgesproken?’
Opnieuw dook hij in de kaart. Het duurde echter niet lang of er kwam iets over hem, wat het best te vergelijken valt met studenten die bij een belangrijke toets tot de ontdekking komen dat zij precies de verkeerde stof hebben bestudeerd. Hij schoof de kaart van zich af: ‘En het zegt me ook nog eens allemaal he-le-maal niks...’
‘Schuingedrukt staat uitgelegd wat het is,’ zuchtte de vrouw behulpzaam.
Verslagen haalde hij zijn schouders op. ‘Kies jij maar iets voor mij,’ sprak hij resoluut. Het kwam er avontuurlijker uit dan hij bedoelde.
En terwijl zij wachtten tot de bestelling werd opgenomen, verstreek de tijd. Traag dronken zij hun glazen leeg en keken langs elkaar heen. Als ze goed keken zagen ze een eindje verderop het verleden: een meisje en een jongen, dicht naar elkaar toe gebogen, de knieën onder de tafel tegen elkaar aan, vier handen die nooit meer los wilden laten, twee monden die geen onderwerp hoefden te verzinnen om toch eindeloos te kunnen spreken. Er werd gelachen en de man en de vrouw wisten heus wel dat het gelach op hen sloeg. Zelf hadden ze destijds ook veel pret gehad om al die anderen met hun zo andere levens. En oprecht neem je je daar aan dat tafeltje voor dat je nooit maar dan ook nooit zo zult worden als die mensen dáár aan dát tafeltje.
Zo diep in hun gemijmer waren zij verzonken, dat ze amper in de gaten hadden dat de ober eindelijk weer aan was komen stiefelen en al een poosje geduldig naast hun stond. Opnieuw maakte hij toen een dure buiging en informeerde op z’n allervriendelijkst: ‘Meneer, mevrouw, heeft u een keuze gemaakt?’ De man en de vrouw knikten allebei afwezig en voor het eerst die avond waren zij het volledig eens: ‘Maar dat was twintig jaar geleden.’

 

Terug naar Columns&Verhalen
p. 310