Inhoud

Inhoud


Netvlies


Het was begin jaren negentig, ik was 11 jaar, we telden af voor de Grote Vakantie en aangezien zowel de Cito-toets als de Eindmusical ruimschoots achter de rug waren, wist de meester van Groep Acht zich al een poosje werkelijk geen raad meer met de traag voorbijkruipende tijd. God verhoede dat hij deze laatste weken benutte om ons voor te bereiden op de naderende uitdagingen des levens, nee, dat kon de bedoeling niet wezen, dus nadat hij ons dagenlang strips had laten lezen, een Flippo-ruilsessie liet organiseren en dankzij dat uurtje apenkooien definitief door zijn opties heen leek, besloot hij dat het tijd was voor zijn allerlaatste troef:
Opgewonden keken wij toe hoe met veel gepiep en gekraak een stalen gevaarte het klaslokaal in werd gereden, met daarop een televisie van het formaat wasmachine. Was het zover? Jazeker, het was zover. De conciërge werd erbij gehaald om de VHS-recorder aan te sluiten en even later waren wij er klassikaal getuigen van hoe na de doorgespoelde reclames van Ik-Zei-Nog-Zo-Geen-Bommetje en Besef-Goed-Wat-Je-Met-Je-Laatste-Rolo-Doet de eerste beelden begonnen van de door onze meester illegaal opgenomen film Amsterdamned.
           
Een vriendelijke dame van het Nederlands Filmfestival vroeg mij een column te schrijven over een Nederlandse film die op mijn netvlies gebrand staat en ik zeg geen woord te veel als ik beweer dat er sprake is van een totaal doorgefikt retina met daarop respectievelijk: een dode vrouw die bungelend vanaf een brug over het glazen dak van een rondvaartboot vol padvinders sleept, een mannenhoofd dat aan een anker is gespiest, een Leger Des Heils-non die opgezwollen en wel door een baggerschip wordt opgevist, enfin, ik ga u de plot verder niet zitten spoilen, maar neemt u van mij aan: het was verdraaid niet pluis daar in Amsterdam.
En voor alle kritische Forum-leden die nu meeluisteren: dit was ruim vóór de eerste termijn van Femke Halsema.   

U moet bedenken: wij waren op dat moment 11. We droegen beugeltjes en T-shirts van The Teenage Mutant Ninja Turtles. Niemand van ons had nog haargroei op privacygevoelige locaties en de enige uit onze klas die al borstjes had, dat was Jantje, maar dat kwam omdat dat joch simpelweg te veel Kindercola dronk.
Doodsbang waren we natuurlijk, en er moest heel wat overredingskracht aan te pas komen, wilden wij die avond een beetje fatsoenlijk kunnen slapen. In Eindhoven had je dat soort moordenaars niet, werd ons verzekerd door de leraar, die overigens zelf net zo bleu was als wij en de filmtitel stug uitsprak als Amsterdam-net.

Pas gisteren ontdekte ik de minimumleeftijd: 16 jaar. Maar goed, het waren de jaren ’90, dus andere tijden: mensen schudden elkaar nog handen, hoestten nog niet in hun elleboog, je tengels wassen duurde destijds maximaal 3 seconden, politici geloofden nog in strenge maatregelen in plaats van dringende adviezen, en geen pedagoog ter wereld zag er bezwaar in om kinderen te laten koekeloeren naar Tatjana Simic die gelegen op een luchtbedje een glimmend mes koers ziet zetten in de onvermijdelijke richting van haar primaire geslachtskenmerken.
Ja, andere tijden dus. Je vraagt je af wat de door Huub Stapel gespeelde politieman Eric anno 2020 zou doen. Die staat nu vermoedelijk als Buitengewoon Opsporingsambtenaar te controleren of iedereen wel braaf anderhalve meter afstand houdt bij het plegen van een moord. Als er ergens een lijk over een rondvaartbootje sleept, dan bekeurt hij de inzittenden voor het niet dragen van een mondkapje. En knalt hij dwars door een draaiorgel, dan is dat bij de achtervolging van een op hol geslagen meute influencers onder leiding van een dansleraar. Het mooie is: als ik de persconferentie van gisteravond mag geloven, dan zou ook deze hedendaagse versie prima Amsterdamned mogen heten. Of als we iets hipper willen wezen: Damscovid.

Maar toen ik terugdacht aan mijn door die film opgewekte angsten, mijn sterke overtuiging nooit-maar-dan-ook-nooit naar onze hoofdstad af te reizen, laat staan de Amsterdamse grachten in te duiken, dacht ik plots: verhip, is dit misschien dé oplossing voor al onze hedendaagse problemen? Want mocht ik in het Outbreak Management Team zitten, dan deed ik bij dezen een dringende oproep aan Dick Maas.
Dick, alsjeblieft. Maak als de wiedeweerga een film over een griepvirus dat meer dodelijke slachtoffers eist dan al jouw filmmonsters bij elkaar. Want ik weet zeker: als jij met die film opnieuw kan zorgen voor net zo veel brandwonden op netvliezen als destijds met Amsterdamned, dan lukt jou misschien wat Mark, Hugo, Jaap en Ab niet lukt. Dan zit de angst er eindelijk eens lekker in en houdt heel Nederland zich voortaan bibberend als rietjes aan de regels.
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 

Terug naar Columns&Verhalen
p. 937